Տիրը
Շատ դարեր առաջ…
Գինին լույս է տալիս իմ քարանձավ սրտին,
Եվ աչքս ու հոգիս մեկ են դառնում.
Ոսկեթանաք Տիրը՝ Բազմած ոսկե գահին,
Գլուխն ափերի մեջ միտք է անում…
Որքա՜ն դառն են ու շատ տագնապները նրա,
Որքա՜ն ցավեր ունի անբառ ու մութ.
Բոլոր, Բոլո՛ր աստվածներից դավաճանված՝
Մի իմաստուն լռություն է մանում…
Գրչավանքում լույս է, բույր է մագաղաթի,
Շուրջ բոլորը ոգիներ են պարում,
Խոսքը դուրս է ելնում մաշված ձեռագրերից,
Բոց ու հրից փրկիչներ են ծնվում:
Տիրը խոժոռ նայեց ժամանակի գրքին,
Ցուցամատով թերթեց դարերն անցած,
Իմաստությամբ հասավ մեր այս դարաթերթին
Եվ անորոշ մի բան սիրտը կարդաց:
Տեսավ տաղի քրմեր և տաճարներ Մտքի,
Տեսավ՝ անմարդ, անմուտք ու անխնամ,
Եվ ամբոխներ զառամ՝ քամիներին գերի
Ու ծերացած, հոգնությանը պարտված:
Եվ բարկացավ Տիրը, խոժոռվեց ու հանգավ,
Եվ ինքն իրեն…վերջին անգամ խոսեց.
-Կարծես չի կարկաչել գետը ձեզնից առաջ
Եվ սարերի գլխին ձյուն չի նստել…
Տարոն Գլակ 2024 թ.
« Վերածնվի՛ր » գրքից, 2025 թ. ( Նռանէ )
