Կարոտ - Տիգրան Ավետիսյան

Թռի՛ր, թռչուն,

Ճամփաներով կարոտիս,

Հուշը թևիդ վերադարձիր հոգուս մոտ,

Տերև տուր ինձ՝

Թեկուզ լինի չոր ու հին,

Մի հուշ բեր ինձ՝ պատառոտված, մանկահոտ:

Համբույրը բեր,

Որ ցնորք էր ինձ թվում,

Չկրկնվող համբույրը բեր առաջին.

Միապաղաղ ու գորշավուն օրերում

Ես կորցրել եմ ճանապարհի արարչին:

Սակայն ո՞ւր է

Ավետաբեր աղավնին,

Ինձ չի ձգում ագռավագույն այս ներկան.

Հույսս թողած աղետաբեր ագռավին

Թափառում եմ փողոցներով հաշմանդամ:

Ու չգիտեմ,

Թե որտեղից եմ գտել՝

Այսքան զորեղ, չհանձնվող խենթ ոգին,

Որ կարող է ամեն ինչի դիմադրել,

Բայց դողդողալ մի հասարակ կարոտից:

Թռի՜ր, թռչուն,

Ճամփաներով կարոտիս,

Գնա՜նք, հիշենք քաղցրիկ օրերն անվրդով,

Թե չե՛մ կոտրի՝ թույլ տուր նստեմ թևերիդ,

Թռչենք հեռու ու հետ չգանք մարդկանց մոտ:

Տարոն Գլակ

«Երկի՛ր իմ» բանաստեղծական ժողովածու 2022 թ.

Կարոտ – Տիգրան Ավետիսյան