Պոեզիա

Սամվել Զուլոյան-ի այս բանաստեղծությունը մարդու ներքին ուշացած վերադարձի, կորստի և մոռացման ցանկության մասին է։ Պանդոկը, գինին, սիգարը, ծեր շամանը դառնում են ոչ թե կենցաղային պատկերներ, այլ հոգեվիճակներ։ Սա այն հազվադեպ գործերից է, որտեղ ամենացավոտ միտքը հնչում է գրեթե անտարբեր ձայնով՝ ավելի ծանր դարձնելով լռությունը։