Հեշտ չէր կռվելը այս լեռների մեջ՝
Հայը ծարավ չէր մարդկային արյան,
Կուզես անունը թշնամի դնել՝
Հեշտ չէ մորթելը թշնամուն անգամ:
Եվ դուք, որ պիտի ձեր հոգին քննեք,
Հասկանաք կյանքը ձեզ բաժին ընկած,
Երբեք զինվորին պիտի չանտեսեք՝
Անթև զինվորը որբի է նման:
Կռիվն ավարտվեց ու ետ ենք եկել
Եվ ի՞նչ ենք տեսնում մեր աչքի դիմաց,
Անտեր թողնված, անհաշիվ որբեր՝
Ասես հատուցում մեր գործի համար:
Մարդը ամենից գուցե առավել
Ափսոսանքից է վախենում հարկավ,
Ես՝ իբրև զինվոր, որ ողջ եմ եկել՝
Այդ ափսոսանքի ճանկերը ընկա:
Ի՜նչ մանրուքներ են կյանքը զարդարում՝
Անպտուղ հարցեր, վեճեր անիմաստ,
Իսկ թե որտեղ են որբերը քնում՝
Ոչ ոք չգիտի, չի հուզում մարդկանց:
Բայց հայհոյում են « անարդար » Աստծուն,
Հարցերը քննում նրա գոյության,
Իսկ թե ինչպես է երկիրը գոյում,
Ում արյան գնով՝ չի հուզում մարդկանց:
Հեշտ չէր կռվելը այս լեռների մեջ՝
Հայը ծարավ չէր մարդկային արյան,
Դժվարը, սակայն , ապրելն է այսպես՝
Սեփական հողում որբի պես լքված:
Տարոն Գլակ 2014 – 15 թ. թ.
Կարող ես կարդալ նաև Տարոն Գլակի « Հայրենիք » բանաստեղծությունը : Այն նույնպես տպագրվել է 2017 թ. – ին « Գետի Ափին » բանաստեղծական գրքում :